Rellen oudejaarsavond
Wij vinden als LEVL dat geweld ten aanzien van politie, hulpdiensten en andere burgers of de openbare ruimte nooit te verantwoorden is en altijd duidelijk benoemd en aangepakt moet worden.
Tegelijk vinden wij het gevaarlijk dat het debat nadien zo snel verschuift naar afkomst en “de moslim & Marokkaanse gemeenschap”. De oproepen om zich te “distantiëren”, vertrekken vaak vanuit begrijpelijke bezorgdheid, maar ze dreigen ook een problematische logica van collectieve verantwoording te versterken. Het frame van “goede” versus “slechte” Marokkanen polariseert, stigmatiseert en zet burgers met Marokkaanse roots onder druk om zich als het ware te “moeten” uitspreken. Daarmee bedoelen we dat er een (vaak onuitgesproken) verwachting ontstaat dat mensen met een bepaalde afkomst publiek moeten ‘aantonen/bewijzen’ dat ze “aan de juiste kant” staan.
“Opvoeding” wordt te vaak als snelle verklaring gebruikt, alsof het enkel om cultuur of identiteit zou draaien. Jongeren worden niet alleen thuis gevormd: ze groeien op in buurten, scholen, sportclubs, op straat, online. Opvoeding gebeurt niet in een vacuüm: ze hangt samen met leefomstandigheden zoals o.a. armoede, (mentale)stress, uitsluiting, waardig wonen en beperkte kansen. Als we die bredere context negeren dan missen we de hefbomen om herhaling te voorkomen.
De oorzaak van dit soort incidenten ligt in een samenspel van meerdere factoren: o.a. kansarmoede, sociale uitsluiting, gebrek aan perspectief, ondersteunende omgevingen, snel veranderende samenleving, groeiende kloof enz en is dus niet toe te wijzen aan etniciteit zonder meer. De vraag moet dus niet zijn welke gemeenschap of individuen zich al dan niet genoeg distantieren, maar wel waarom groepen jongeren zo weinig aansluiting of toekomst zien dat dit omslaat in geweld en zelfs in het vernielen van de eigen omgeving? De oplossing ligt in het antwoord.
Wij vinden daarom dat het beleid en het publieke debat zich primair zou moeten buigen over de waarom, inzetten op oorzaken en op structurele oplossingen: armoedebestrijding, sociale mobiliteit, onderwijs, toegankelijke vrijetijdskansen, stage- en werkperspectief, en een versterking van nabijheid via jeugdwerk, straathoekwerk enz Wanneer je enkel inzet op handhaving en symptoombestrijding los je het probleem niet op. Het wordt dan enkel onderdrukt, wat in se uitstel van escalatie betekent, een verdere voedingsbodem legt voor nieuwe uitbarstingen, en leidt tot wederzijdse verharding en een groeiende kloof tussen jongeren en samenleving. Door te investeren in kansen en verbinding, naast consequente handhaving, bouwen we aan veiligheid én samenleven. Want uiteindelijk gaat het hier niet over de jongeren van, maar over onze jongeren, jongeren die opgroeien in onze wijken, onze scholen, onze samenleving en die daar deel van uitmaken. De verantwoordelijkheid om hen perspectief te bieden, ligt dan ook niet bij één gemeenschap of bij ouders alleen, maar bij ons allemaal.